Pierwsze zachowania społeczne

dzieci-szczescia

Kup Książkę

Dzieci są dość nie udolne w pierwszych zachowaniach społecznych, jednak stanowią zapowiedz późniejszego uspołecznienia. Zazwyczaj są demonstrowane w nadmiarze takie cechy, które są zaletami, gdy prezentowane są z umiarem. Jeszcze dziecko nie zna właściwych proporcji i różnego typu odmian  postaw i zachowań.

Negatywizm jest to forma zachowania wyrażającego opór wobec rodzicielskiej władzy. Nazwany „uporem” lub „krnąbrnością” utrudnia bardzo kierowanie dzieckiem. Osiąga ta postawa swoje apogeum w wieku trzech lat, kiedy tak powszechnie występuje, że należy ją uznać za normalną. Negatywizm jest to rezultat nietolerancji dorosłych wobec reakcji dziecinnych. Rodzice zapominają często w obliczu narastającej płynności wymowy swych pociech, jak jeszcze są małe ich dzieci. Na formułowane agresywnie sugestie reaguje dziecko odmową współpracy z dorosłymi. Negatywizm słabnie po czwartym roku życia. Zaczynają respektować dorośli indywidualność dziecka, a ono samo uczy się, że współpraca i podporządkowanie się znaczne przynoszą korzyści.

Formą inną  wczesnych społecznych zachowań jest rywalizacja. Dziecko interesuje się zabawkami, mając trzy lata dla nich samych. Kiedy osiąga wiek czterech lat, zazdrośnie zaczyna ich strzec przed rówieśnikami, a wieku pięciu lat jest nawet zazdrosne o pochwałę za wierze z zbudowaną z klocków lub ładny rysunek. Ma już silnie sześciolatek ukształtowaną podstawę rywalizacji.

Znęcanie się i dokuczanie należą do formy zachowania agresywnego. Dokuczanie jest próbą wywołania złości u dziecka innego poprzez wypominanie mu jego słabości. Ono jedynie ma sens wobec kłamców i hipokrytów, jednak traktują dzieci je jako cel sam w sobie. Znęcanie się polega na ataku fizycznym na osobę słabszą z zamiarem sprawienia jej bólu. Nie może w żaden sposób być usprawiedliwione. Demonstrujące tego typu dziecko zachowania w sobie nosi często poczucie niższości i braku bezpieczeństwa. Ponieważ czuje się samo obiektem ataków dzieci starszych lub nawet dorosłych, naśladuje swych prześladowców, kierując złość fizycznie lub symbolicznie na dzieci lub zwierzęta słabsze.

Zawiść jest jednym z występujących u małych dzieci najpowszechniej emocjonalnych doznań. Jest to różniąca się postawa od zazdrości, ponieważ jej towarzyszy resentyment i złość. Można komuś zazdrościć posiadania czegoś, natomiast zawiść również dotyczy tego, co się ma samemu.

Uczucie zawiści zwykle pojawia się przy narodzinach rodzeństwa młodszego. Dziecko starsze nie chce się dzielić matką z nowo narodzonym bratem czy siostrą. W wieku przedszkolnym dzieci tę zawiść wyrażają w rozmaity sposób. Próbować mogą swoje młodsze rodzeństwo bić, ignorować obecność jego albo wręcz jej zaprzeczać. Nie wykazują czasem zawiści, lecz osobowość ich ulega przemianie: powracają do zachowań infantylnych, zaczynają ssać kciuka lub się moczyć. Nie chcą jeść i się stają niegrzeczne. Na sposoby wszelkie, udają strach lub chorobę, walczą o przyciągnięcie uwagi matki, aby swój uprzedni odzyskać uczuciowy monopol.

W największym nasileniu zawiść występuje między trzecim a czwartym rokiem życia. Wykazują statystyki, że dwie trzecie dzieci zawistnych to dziewczynki. Zawistne bardziej są jednostki o inteligencji wysokiej. Zawiść najsilniejszą budzi rodzeństwo wtedy, gdy wynosi różnica wieku od półtora roku do trzech i pół lat. Częściej w rodzinie najstarsze dziecko przeżywa uczucie zawiści niż rodzeństwo młodsze. To ono było niegdyś w centrum uwagi. Dzieci młodsze są skłonne bardziej dzielić się z innymi miłością rodziców. Jednak trzeba zaznaczyć, że nie zawsze powstaje uczucie zawiści- nie jest to regułą w przypadku nawet najstarszego dziecka.

Jest rozpowszechniony pogląd, że postawie takiej dziecka wobec narodzonego nowo brata lub siostry zapobiec można, jeśli odpowiednio się dziecko na to wydarzenie przygotuje. Jednak badania wykazują, że przygotowanie owo nie jest zawsze eliminującym czynnikiem zawiści.

Dużo dzieci małych odczuwa również zawiść wobec innych członków rodziny. Ponieważ stale przebywa dziecko z matką, dochodzi do przekonania, że ona należy wyłącznie do niego. Z powodu tego zaczyna gniewać się na nią za jej uczucia do ojca, który staje się tym samym obiektem zawiści. Czasami dziecko młodsze czuje się tym urażone, że rodzeństwo starsze ma określone przywileje. Zaczyna zazdrosne być, zwłaszcza jeśli dokuczają rodzice mu, porównując z starszym dzieckiem.

Traci na sile i znaczeniu zawiść w wieku około pięciu lat, kiedy zainteresowania szersze dziecka wykraczają poza rodzinę i dom.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Psychologia Dzieciństwa i oznaczony tagami , , , , , , , , , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.